Her seyden biraz...

Kadim topraklardan, kadim dinlerin, dillerin, dicle ve fıratın beslediği topraklardan, tanrıların, azizlerin, sahabelerin, erenlerin yaşadığı, efsanelerin anavatanından, dillerin ve dinlerin, medeniyetlerin doğduğu, kadim halkların binlerce yıldır birarada yaşadığı, köklü değerlerin halen yaşatıldığı topraklardan, manevîyatı iliklerime kadar hissettiğim, büyülü topraklardan geldim... Bugün hâlâ bu güzel topraklar, o masalsı güzelliğini yaşatıyorsa, tabii ki o muhteşem insanları ile capcanlı tutmayı başarabiliyor. Ister mitoloji diyelim adına , ister efsane, ister din, isterse dil, o kadim geçmişte, tarihin karanlıkta kalmış yüzünün aydınlanması Mezopotamya! Hatta tam da aydınlanmayan, öyle bir nokta var ki, orada tarih yeniden yazılmaya başlayacak gibi gözüküyor, o nokta tarihin 0 noktası !  Bilmediğimiz yada bilmek istemediğimiz, duymadığımız, görmediğimiz yada duymak, görmek istemediklerimiz, kavimler, krallıklarca zulüme, kırıma uğramasına ra...

Aklımda yazacak o kadar çok şey olmasına rağmen , kelimeler cümlelere dönüşmekte zorlanıyor, kelimelerin kifayetsiz kalması böyle bir şey demek ki ! Nasıl anlatsam duygularımı bilemiyorum, mutluluk, sevinç, onur, gurur, rahatlama , sanki seninle birlikte ben de okumuşum da üzerimde taşıdığım kocaman taşı atmış gibiyim, bu ne büyük bir rahatlama ... Artık yeni bir hayatın başlangıcındasın ve gelecek seni hak ettiğin güzelliklerle karşılasın... Güzel bir gelecek için senelerce çalıştın ve şimdi tam da o eşiktesin, temennim her şeyin hep gönlünce güzel olması. Nihayet bitti dediğin bir anda yepyeni hayallerle, bambaşka umutlarla bezenen bir gelecek... Kim bilir neler neler geçiyor aklından geleceğe dair... Her biten dönem, bize yüzlerce, binlerce farklı şey öğreterek çıkıp giderken hayatımızdan, her mezuniyet gününde, bambaşka bir insana dönüşmüşüzdür aslında. Geri de bıraktığın zorlu süreci başarı ile sonlandırman, verdiğin mücadele şimdilerde önüne daha güzel yolların çıkması...

Yansıma... Ebedîyete göç ederken o son yolculukta uğurlayamadığım koca çınarımız,Anneannemizin vasiyeti olan hayrında bulunmak, onunla bir nevî vedaydı benimkisi... 90 yaşında ailemizin en büyüğü, yaşayan efsanemiz, yaşadıkları, anlatımları, hikayeleri,manileri, türküleri ve o güçlü nefesi kesilmişti artık, ATA topraklarımızdaki tüten ocağımız sönmüştü... Doğa, huzur ve manevîyat üçgeni dediğim Çaltılıdan, evimden hazırlanıp yola viran olduğumuzda yüreğim denizin köpük köpük kabarması gibi kabarmış,dalgaların denizde çalkalandığı gibi, tüm duygularım birbirine çarparak çalkalanmaya başlamıştı, kafamda sadece onun konuşmaları vardı, köye yaklaştıkca bu defa sadece anneannem değil beni büyüten kadın babaannem de gözümde canlanmaya başladı, o yemyeşil,bahar gelmiş dağlarında açan sarı çiceklerle bu topraklarda ATALARIMIN yaşadıkları, mücadeleleri,yaşanmışlıkları dilimden sözcüklerle, gözümden gözyaşlarıyla dökülmeye başladı... ATALARIMA teşekkür ettim, benliğimin, kimliğimin, insan...

İnsan niyet ile kısmet arasında ince bir çizgide yaşar. Aslında ben bu sözün beni tam onikiden vurduğu zamanı hiç unutmam 06.06.2011, babamın bir Veda bile edemeden bizden ayrılıp, ebedîyete gittiği gün. Hani bir Hadisde geçtiği gibi " Hiç ölmeyecekmiş gibi dünya için, yarın ölecekmiş gibi ahiret için çalış" sözünden de anlaşılacağı üzere biz Dünyevî işlere öyle bir kaptırıyoruz ki, ahiret aklımıza bile gelmiyor(ahirete inananlar için), hadi ahireti geçtim , istediğimiz yada planladığımız birşey gerçekleşmesin, kendimizi yırtıyoruz, çabalıyor, kızıyor, inatlaşıyor illakî oldurmak için uğraşıyoruz... O an bırakmak, bunda da bir hayır vardır demek aklımıza dahî gelmiyor. Benim  ilk silkeneleşim babamı kaybettiğimde oldu, bir dur dedim kendime, yavaşla! Bak onca plan, randevular, iş,  güç bir haberle seni nasıl durdurdu, neye uğradığını bilemedin, Canevim dediğin BABANa bir Veda bile edemedin, sonsuz bir ayrılık, ne oldu ? (Ve Babam 71 yaşında öldüğü gün bile çalışmış) Hangisi...

Korkmuyorum dediğim bir zaman da, tam da yoo korkmalısın der gibi yaşadıklarımız... Bu ara çok kaptırdık herhalde dünya derdine, koşturmacalara, planlara, eğlencelere, gezmelere! Dilimde, kalbimde az zikrettim yaradanı diye kendimce hayıflanır oldum... ŞÜKÜR YA RABBİ! Her zaman, her halimize şükrederim, daha kötünün olduğunu bilirim,Rabbim en iyisini bilir, ondan sual edilmez, verdiklerine ,vermediklerine de şükrederek, herşeyde bir hayır görerek şükrederim... Yine ŞÜKÜR YA RABBİ... Neredeyse iki yıla yaklaşan Pandemiden bu defa kaçamadık, Omikrona yakalandık... En çetrefelli zamanlarında, hatta aşımızın olmadığı dönem de dahî es geçti, lakin bu defa nasıl hızlıysa artık bırakmadı bizi... 2021 noelini, okul tatilini de firsat bularak maaile dinlenerek kısa bir tatille geçirdik, senenin son 3 gününü çalışarak geçiren eşim 31 aralık günü kendini iyi hissetmemeye, ağrılarının olduğunu ve gece uyuyamadığını söylemesi, evde test, test merkezinde test hepsi negatif çıkınca içimize su serp...

Yorgun bitkin gidislerim var benim... Bu defa bitmek bilmeyen pandeminin verdiği yorgunluk, bıkkınlık, bitkinlik, bezginlik... Umutla beklememe rağmen ardı arkasına sıralanan kurallar, kısıtlamalar, hayatımıza, özgürlüğümüze gelen okkalı bir şamar ! O şamar öyle bir indi ki neye uğradığımızı şaşırdık. Öyle ki hepimizi evlerimize hapseden, toplumsal bir Izolasyon yaşatan ciddi bir yalnızlık ve sakin, az koşturmacanın olduğu yaşama iten Pandemi süreci, korku içerisinde geçen bir zaman dilimi... Ha şimdi, ha yakında derken 31 ekim 2020 den bu yana düşmek bilmeyen corona sayıları ve tedbirleri ... Ha bugün, ha yarın diye gün saydığım bir zaman... Hatta o kadar umut dolu olan beni bile umutsuzluğa sokmayı beceren Corona! Sonra birden , kendine gel, olmaz diye, silkelenip, kendimi toplayıp yeniden moral bulan ben ! Evde olmaktansa çalışmak iyidir diyerek, okulda 4 güne yükselttiğim işim de bu zorlu süreci en azından verimli bir şekilde geçirmemi sağladı, lakin bir o kadar da yordu ! Çocuk...

SENSIZ GEÇEN 10 YIL... Gecenin bir vakti gelen bir telefonla uyanıp,  annenizin derinden gelen acılı sesiyle uyandınız mı? Ve o an kötü haber olduğunu bile bile sordunuz mu, ne oldu ANNE diye? Aldığınız cevapla içiniz yandı mı? Ayaklarınızın altından hiç zemin kaydı mı? Yere mi, göğe mi, nereye bastığınızın farkına varmadan ? Sadece kafanızın içinde durmadan yankılanan " babanı kaydettik, öldü" cümlesinin tekrarını dinleniz mi ? Bir an , ne yapacağınızı bilemeden aklınız uçup gitti mi? Sonra metanetinizi koruyup, acınızı içinize akıta akıta, belki de hayatınızın bitmek bilmeyen en uzun yolculuğunuzu yaptınız mı? Ben yaptım 10 yıl önce bugün ! Belki hiç birbirimize seni seviyorum diyemedik, çoğunlukta birbirimizden uzakta olduk, paylaşımlarımız da bir o kadar azdı, konuşmalarımızın haricinde... Beni manen destekleyen, bana her zaman güvenen en büyük dayanağım, BABAM ! Aslında ne kadar çok yakınmışız, ne kadar büyük bir sevgi vermişsin bana ! Şimdiler de her aklıma geldiğinde...