Her seyden biraz...

Sındırgı: Yerin Kalbi ve Tarihi Hafızası Sındırgı, sadece bir şehir değil; binlerce yıllık hafızası, yaşayan tarihi ve insanlarla kurduğu derin bağla dinlenen bir coğrafya. Antik çağda Carseae olarak bilinen bu topraklar, Roma’dan Osmanlı’ya, Kuvayı Milliye ruhuna kadar kesintisiz bir yaşamın tanığı oldu. Yerin damarları suyla, madenle ve ateşle doluydu; insanlar toprağın canlı olduğunu bilir, ona hükmetmeye değil, onunla yaşamaya çalışırlardı. Bugün ise Sındırgı, yavaş şehir ve doğal şehir olarak anılıyor. Ama o sakin yüzün ardında, tarihî hafızanın yükü ve günümüzün acı gerçekleri bir arada yaşıyor. Kendi Topraklarım, Kendi Hikâyem Ben de büyüdüğüm, ata topraklarım olan bu şehirde dinleniyorum. Oradaki dinginliği başka hiçbir yerde bulamıyorum. Dört kıtada, otuz ülkede, yüzlerce şehir gezmiş olmama rağmen Sındırgı, kalbimin yarısını bıraktığım yer olarak kaldı. Ve onu bugün bu hâliyle görmek acıtıyor: yıkılmış binalar, kapatılmış dükkânlar, boşaltılmış evler… İnsanlar konuşurken...

Canım çok şey anlatmak istiyor ama… Beynim yorgun, bedenim yorgun, heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun… Konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun. Bütün yorgunluklar geçer, geçiyor… Rabbim gönlümüze yorgunluk vermesin… Bunu 3 Ocak 2020’de yazmışım. Kim bilir o günden bugüne neler yaşadım… Şimdi o kadar geriye gidip konsantre olmak zor, hatırlamak güç. Ama bu paylaşım karşıma çıkınca, bugüne kadar yaşadıklarım bir bir geçti aklımdan. Yorgunluğum taa geçmişe dayanıyor. O zaman “beden yorgunluğu” demişim. Oysa şimdi fark ediyorum ki, gönlüm de yorgunmuş; ben bunun farkında değilmişim. Yıllar içinde şunu da fark ettim: Çocukken ihtiyaç duyduğum yetişkine dönüşmüşüm. Bugünkü Tevide’ye baktığımda, “İşte” diyorum, çocukken yanımda olsaydı kendimi güvende hissedeceğim kişi bu olurdu. Yetişkin bedenimizin, çocukluk sinir sistemimizin hikâyesini taşıdığını öğrendim. Şimdilerde çok yönlü bir farkındalık içindeyim. Ama benim farkındalığım, bazen yakınlarımın ve çev...