Babama… Neden hep kaybedince aklɪmɪz başɪmɪza gelir! Kayɪplar mɪ öğretiyor insana! Maddi kayɪplar bir yere ,sağlɪğɪmɪz, arkadaşlɪklarɪmɪz ama en acɪsɪda ebedi kayɪplar! Ebediyete gidenler, kalanlarda öyle yaralar açɪyor ki ve o yaranin izi sanki hep kalɪyor yada sadece düşünmekle bile yüreğinizin sɪzlamasɪna yetiyor . Ben ilk olarak beni büyüten Babaannem de yaşadɪm Ölüm acɪsɪnɪ ,annemden bile önce gelen melek gibi Kadɪn, ayrɪldɪ aramɪzdan, daha öncesinde de elbette daha çocukken dedemi kaybettim, lakin böyle acɪ diye hissedeceğim bir duygu bɪrakmadɪ bende, babaannem de ise bir nebze yaşadɪm bu acɪyɪ, sene 1993 ,o zamanlar her zaman uçak bulmak bile mümkün değil ve geç verilen ölüm haberi uzaklarda kendimce ağlanɪp sɪzlanmam ve sanki hiç ölümü yaşamamɪş gibi öylesine uzaktan hissedilen ayrɪlɪk acɪsɪ ,hüzün ,ta ki Kabrini ziyaret edip… A ha gerçekten yok artɪk, dediğin an, inandɪğɪn an da ise kocaman bir bosluk… Allah mekanɪnɪ cennet eylesin, çok iyi kadɪndɪ ...