Her seyden biraz...

Simone de Beauvoir, "Kadın doğulmaz, kadın olunur," derken sadece toplumsal bir rolü değil; sancılı, gururlu ve dürüst bir varoluş mücadelesini kastediyordu. Ben de bu söze küçük bir ek yapıyorum: "Kendin doğulmaz, kendin olunur..." Kendini aramak, kaybolmuş bir şeyi bulmak değilmiş meğer; her gün biraz daha bilinçli bir şekilde kendini yeniden inşa etmekmiş. ​İnsanın omurgası, topraktan göğe uzanan o dimdik duruşuyla varoluşun "Elif"idir. Ancak yaşamın ağır sorumlulukları, başkalarıyla kıyaslanmanın getirdiği içsel kırılmalar ve sahte beklentiler ruhun üzerine bir dağ gibi çöktüğünde; o Elif eğrilir, bir arayışın ve yükün sembolü olan "Vav"a dönüşür. Beden, ruhun hizasını kaybettiği bu eşikte kendi gizli alfabesiyle konuşmaya başlar. Çoğu zaman bu bükülüş, fırtınalı denizlerden geçmekten korkan içimdeki o saklı kız çocuğunun sessiz çığlığıydı. Dışarıdan bakıldığında dik başlı, gururlu ve sarsılmaz bir duruş sergilesem de; içeride bi...